Doordat de mythen in de vroegste tijd mondeling werden verspreid, verschilden de verhalen soms erg van elkaar. Soms wordt een vergelijking met de Bijbel
gemaakt, maar in dit opzicht verschillen ze van elkaar. De Bijbel is namelijk een verzameling van schriftelijke bronnen uit de tijd van de vertelde
gebeurtenissen zelf. Aan de mythische verhalen liggen geen schriftelijke bronnen ten grondslag. In tegenstelling tot de christelijke cultuur laat
de Griekse religie daarom vele versies en interpretaties van de mythen toe.
Toch is binnen de mythen een duidelijk kader te zien, waarbinnen de verhalen zich afspelen.
De wereld van de oude Grieken werd beheerst door een aantal goden, waarvan
Zeus de oppergod was. Zijn verblijfplaats was de top van de Olympus, de
hoogste berg van Griekenland. Hij was getrouwd met Hera, een strenge serieuze vrouw. De andere goden zijn ofwel zijn broers en zusters oftewel zijn
kinderen. Athena bijvoorbeeld, werd uit het hoofd van Zeus geboren. Ze kwam in volle wapenuitrusting ter wereld en werd de beschermster van de
vrede en de godin van de wijsheid.
De Griekse goden werden in de klassieke tijd niet bedreigend ervaren. Ze vertoonden op veel punten hetzelfde gedrag als de aardse stervelingen,
waardoor ze erg dicht bij de mensen stonden. Bekend zijn de verhalen over Zeus en andere goden die het niet zo nauw namen met de echtelijke trouw.
Ook andere menselike zwakheden, zoals jalouzie en ijdelheid, waren de Griekse goden eigen. Dit soort verhalen kwamen vooral in de later tijd
veel voor en zijn een teken dat, in elk geval, de schrijvers uit de latere Griekse tijd de goden niet meer zo serieus namen.
